ΒΟΥΒΟΥΛΑ ΣΚΟΥΡΑ | ΕΒΓΕ Συνολικής Προσφοράς 2009

Το βραβείο «ΕΒΓΕ συνολικής προσφοράς» απονέμεται με απόφαση
του Δ. Συμβουλίου της Ένωσης Γραφιστών Ελλάδας από το 2007.

Με ομόφωνη απόφαση του Δ.Σ. της Ένωσης Γραφιστών Ελλάδας, το βραβείο «ΕΒΓΕ συνολικής προσφοράς» για το 2009 απονεμήθηκε στην Βουβούλα Σκούρα ενώ παράλληλα ανακυρήχθηκε και επίτιμο μέλος της Ένωσης.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Η Βουβούλα Σκούρα γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη.
Σπούδασε Γραφικές Τέχνες στο Αθηναϊκό Τεχνολογικό Ινστιτούτο. Έζησε και εργάστηκε στο Λονδίνο στη διάρκεια της δικτατορίας, όπου και παρακολούθησε μαθήματα Ιστορίας Τέχνης.
Είναι ιδρυτικό μέλος του Κέντρου Εικαστικών Τεχνών Αθήνας. Ασχολήθηκε με πειραματικές μικτές τεχνικές πάνω στη φωτογραφία που τις εφάρμοσε τόσο στις εκτυπώσεις (βιβλία, αφίσες) όσο και στις ταινίες της.
Παρακολούθησε σεμινάριο Computer Graphics στο Middlesex Polytechnic, το 1988.
Ταινίες και videos έχουν παρουσιαστεί σε περισσότερα από πενήντα φεστιβάλ ανά τον κόσμο, όπως για παράδειγμα στην Aθήνα,Bερολίνο, Σάο Πάολο, Τάμπερε, Μπιλμπάο, Λονδίνο, Στρασβούργο, Θεσσαλονίκη, Σέτινιε Mαυροβουνίου, Πρίστινα, Σόφια, Κρακοβία, Βρυξέλλες, Γάνδη, Δελφοί κτλ.
Oι ταινίες της “Εσωτερική Μετανάστευση” και “Σκωρία Φωτός” διακρίθηκαν με Ειδικό Έπαινο της Κριτικής Επιτροπής στο Φεστιβάλ Δράμας. Το video “Μαύρο Φεγγάρι” πήρε το 1ο βραβείο στον διαγωνισμό video art, 1998, Aθήνα, και η ταινία “ΕΤΕΛ ΑΝΤΝΑΝ Εξόριστες Λέξεις” Βραβείο Eλληνικού Κέντρου Κινηματογράφου στο Φεστιβάλ Ντοκυμανταίρ Θεσσαλονίκη '08.
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Χορηγοί έκδοσης εντύπου «Βουβούλα Σκούρα, ΕΒΓΕ συνολικής προφοράς 2009»

_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _

Οι Θεατρικές Αφίσες της Βουβούλας Σκούρα
Μικρή αναδρομή*
Γιώργος Ζιάκας | Ομότιμος καθηγητής της ΑΣΚΤ/ Eνδυματολόγος

Ένα στρόβιλο από χρωματιστά χαρτάκια, ένα πυροτέχνημα από χρώματα των συμβόλων
των εθνών, δημιουργούσε το στρίψιμο μιας βίδας στο κέντρο της αφίσας.
Πρώτο βραβείο στο διαγωνισμό του “ΤΑΧΥΔΡΟΜΟΥ” για την Διεθνή Έκθεση Θεσσαλονίκης.
Το όνομα Βουβούλα Κωστοπούλου - Σκούρα. Ήταν η πρώτη γνωριμία με την δουλειά της.

Πέρασαν χρόνια, τότε ήμουν σπουδαστής στην ΑΣΚΤ, στην Ελλάδα συνέβησαν πολλά…
από αποστασίες μέχρι την εφτάχρονη δικτατορία.
Έποχή ανησυχιών, προβληματισμών και δράσης. Δημιουργία του ΚΕΤ [Κέντρο Εικαστικών Τεχνών] από 23 εικαστικούς καλλιτέχνες. Μαζί και η Βουβούλα. Εκθέσεις απανωτές, συνεχείς εκδηλώσεις διαμαρτυρίας και το ΚΕΤ πρώτο στον αγώνα και πάντα με μία αφίσα, δημιουργός σχεδόν αποκλειστικά η Βουβούλα “Ντούε-τον, ή λίγο μετακίνηση του δεύτερου τσίγκου- ένα κλικ αριστερότερα- για να πετύχει το ηθελημένο ελαφρύ φλουτάρισμα της εικόνας και άλλους τέτοιους πειραματισμούς μέσα στο ψάξιμο μιας αισθητικής γλώσσας πάνω στην πολιτική αφίσα, που χωρίς να είναι κραυγαλέα, μετέδιδε άμεσα και καίρια το μήνυμά της.
1975. Το Θεσσαλικό Θέατρο έβαζε τα θεμάλια για την θεατρική αποκέντρωση στην Ελλάδα. Γνωστή η δημιουργία του θεάτρου αυτού. Μία ομάδα φίλοι Λαρισαίοι, άλλοι φίλοι από την Αθήνα και πολλοί συμπολίτες, ενώσαμε τις δυνάμεις μας στον τομέα του ο καθένας, και έγινε το θαύμα.
Στην παρέα και η Βουβούλα, γνωστή δική μου από το ΚΕΤ, ανέλαβε την εικαστική προβολή του θεάτρου. Καλαίσθητα προγράμματα και αφίσες, με τις οποίες γέμιζαν οι δρόμοι της Λάρισας και των άλλων πόλεων και χωριών που περιόδευε με τις παραστάσεις του.
Τώρα που ανατρέχω στο παρελθόν, νομίζω πως το θεσσαλικό θέατρο – σε αντίθεση με το Κ.Θ.Β. Ελλάδος που υποχρέωνε τότε τους σκηνογράφους να κάνουν και αφίσα- με την συμβολή της Βουβούλας ξεκίνησε τη δημιουργία της καλλιτεχνικής αφίσας προβολής του έργου, αποκλειστικά από εικαστικό καλλιτέχνη με κύρια ενασχοληση του την έρευνα πάνω στο έντυπο.
Δεκέμβρης του ’75. Πρώτο έργο του θεσσαλικου η “Αυλή των θαυμάτων” του Ιάκωβου Καμπανέλλη. Πρώτη θεατρική αφίσα της Βουβούλας για το θεσσαλικό θέατρο, από ένα μεγάλο αριθμό αφισών που θα ακολουθήσουν κυρίως για το θεσσαλικό, το ΔΗΠΕΘΕ Καλαμάτας, το ΔΗΠΕΘΕ Πάτρας.
Αφίσες με άψογη αισθητική τεχνική και νοηματική τελειότητα. Με ένα χρώμα, μια φωτογραφία –όχι πάντα άμεσα αναγνώσιμη- ένα σχήμα, τη σύνθεση των γραμμάτων, ερμήνευε ακριβώς το νόημα του έργου.
Φέρνω ξανά στο μυαλό μου, και χαίρομαι που θα τις ξαναδούμε τυπωμένες σ’ αυτό το βιβλίο, αφίσες όπως “Το Πανηγύρι”, “Η διαθήκη του καθηγητή”, “Το Καφενείο”, “Ο θείος Βάνιας”, “Ο Άμλετ” - βραβείο της Ουνέσκο σε διεθνή διαγωνισμό Αφίσας - “ο Κύκλος με την Κιμωλία”, “Ηλέκτρα” κ.α.
Δεύτερο έργο και δεύτερη αφίσα “Το Πανηγύρι” του Δημήτρη Καχαίδη.
Ο θεσσαλικός κάμπος, η απεραντοσύνη, η ερημιά του και η μοναξιά, μοίρα των ηρώων του έργου, της Δέσποινας, του Παπλωματά του Νάτσινα…
Γυρίζοντας απ’τη Λάρισα στην Αθήνα με το τρένο, φωτογράφιζα τον κάμπο. Φωτογραφίες αδιάφορες σχεδόν κακές, τραβηγμένες από το παράθυρο σε κίνηση. Η Βουβούλα τις είδε και με τη σιγουριά που τη διακρίνει είπε… “χρυσούλι μου, θα κάνουμε ωραία αφίσα” και έκανε. Ίσως μία από τις καλύτερες μέσα στην απλότητα της. Δουλειά μετά το σούρουπο στο σπίτι της, αν θυμάμαι ένα μικρό διαμέρισμα κάπου στο Λυκαβηττό.
Ασχολιόταν από τότε με την εμφάνιση και το τύπωμα φωτογραφιών, ερασιτεχνικά, με μέσα πρωτόγονα. Αργότερα μεγαλούργησε στην προσωπική δουλειά της, πάντα με υλικό τη φωτογραφία και εικαστικές επεμβάσεις πάνω σ’ αυτή. Στην μπανιέρα και το νιπτήρα του διαμερίσματος έγινε η φοβερή για τα μέσα που διέθετε διπλοτυπία από δύο αρνητικά, ένα με τα τηλεγραφόξυλα και ένα με τις γραμμές του σιδηρόδρομου.
Εγώ, βοηθός ξέπλενα στην μπανιέρα, μετά το τύπωμα και τη στερέωση στο φωτογραφικό χαρτί, αλλά κρατούσα και τα αρνητικά κάτω από το φακό και η Βουβούλα έκανε φλουταρίσματα με τα δάχτυλα της, για να καταφερει την όσο το δυνατόν καλύτερη ένωση των δύο θεμάτων.
Η φωτογραφία έγινε. Η σύνθεση των γραμμάτων δουλειά της. Γνώριζε τέλεια όλες τις γραμματοσειρές, αλλά η αδυναμία της μέχρι και τώρα τα “Times” και τα “Helvetica”. Στο χρώμα, πλακάτο σε όλη την αφίσα, διαφωνούσαμε. Αυτή κατευθείαν και με σιγουριά ‘πράσινο του νεοφυτρωμένου σπαρτού’, εγώ “κίτρινο-ώχρα του αθέριστου κάμπου”, σαν σκέψη και οι δύο απόψεις σωστές.
Τυπώθηκε η πράσινη και ήταν υπέροχη. Το ένστικτο της και η γνώση της επιβεβαίωσαν τη μαγική, τη μεταφυσική λειτουργία του χρώματος. Δειγματοληπτικά τυπώσαμε και λίγες κίτρινες. Πάνω στην ίδια εικόνα το άλλο χρώμα ήταν… κίτρινη απογοήτευση.
Ξέρει πολύ καλά την αφίσα, γνωρίζει τους νόμους της, ερευνά πάνω σ’ αυτούς και πολλές φορές ανατρέποντάς τους, δημιουργεί με τόλμη αφίσες άψογης αισθητικής, δυνατές, ουσιαστικές, υπέροχες.
Θα κλείσω αυτό το σημείωμα επισημαίνοντας πως η Βουβούλα είναι πρωτοπόρος στη δημιουργία της σύγχρονης θεατρικής αφίσας στην Ελλάδα και, όπως την αποκαλώ αστειευόμενος κατά το μετρ. “η μετρέσα της αφίσας”.

*Πρόλογος στην υπό έκδοση βιβλίο
“ΒΟΥΒΟΥΛΑ ΣΚΟΥΡΑ Θεατρικές Αφίσες”
Εκδόσεις Πικραμένος / Πάτρα 2009
_ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _ _